முதல் பகுதி

ஒரு வாரத்தில் ஜூரம் விட்டிருந்தது. மீண்டும் எனது வேலையைக் கவனிக்கத் துவங்கினேன். அந்த வாரம் முழுக்க அந்த ஊருக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு ஏற்படவில்லை. அதற்கு அடுத்த வாரம்தான் சென்றேன்.

வழக்கம்போல் மாணிக்கம் டீக்கடையில் ஒரு சிகரெட்டை வாங்கிப் பற்ற வைத்துக் கொண்டேன்.

"ஏம்பா, விஷயம் தெரியுமா..." என்றார் மாணிக்கம். கேள்விக்குறியுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

"ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி அந்த ஒத்தைப் புளிய மரத்துப் பக்கம் ராத்திரி நேரத்துல போன ஒரு ஆளை அந்த சின்னத் தாயோட ஆவி அடிச்சிடுச்சு.."

"அப்படியா..? யாரு அந்த ஆளு..?" என்றேன்.

"அதாம்பா... நம்ப கள்ளுக்கடை சோமு இருக்கான்ல அவனோட தம்பி...நல்லா மப்புல அந்த பக்கம் போயிருப்பான் போல.. போட்டுத் தள்ளிடுச்சு...மரத்துக்கு கீழயே அவனோட பொணம்..பொடனியில அடிச்சிருக்கும் போல... அவனுக்கும் கொஞ்சம் கொழுப்புதான் செல்வராசு..போன மாசம் அவனோட கூட்டாளிப் பசங்ககிட்ட ராத்திரி 12 மணிக்கு தைரியமா ஒத்தைப் புளிய மரத்துல போயி கயிறு கட்டிட்டு வர்றேன்னு இங்க உக்காந்துதான் பந்தயம் கட்டிகிட்டிருந்தான், அதிலயெல்லாம் விளையாட்டு வேணாம்பான்னு நான் கூட சொன்னேன்..
சொன்னா யாரு கேக்குறாங்க.." என்று அலுத்துக் கொண்டான்.

கடையிலிருந்து கிளம்பினேன். எதிரில் பாத்திரக் கடை சுந்தரம் வந்து கொண்டிருந்தார். மாட்டுவண்டியில் அவரது வீட்டு சாமான்கள், மற்றும் கடை சாமான்கள். வீடு மாற்றிப் போகிறார் போல. என்னைப் பார்த்ததும் நின்றார்.

"'என்ன செல்வராசு ரெண்டு வாரமா.. இந்தப் பக்கம் பார்க்க முடியலை?"

"கொஞ்சம் உடம்பு சரி இல்லை..அதான்..என்ன திடீர்னு பாத்திரம் பண்டமெலாம்?"

"ஆமாப்பா, எங்க சொந்த ஊருக்கே போறேன், வியாபாரம் சரி இல்லை.. எங்க ஊருக்கே போய்டா பங்காளி, மாமன், மச்சான் எல்லாரும் இருக்காங்க, அவங்க கூட சேர்ந்து எதுனா பிழைப்பை ஓட்டிக்க வேண்டியதுதான்...சரி செல்வராசு நான் வர்றேன்.."

வண்டியும் நகர ஆரம்பித்தது. வண்டியின் பின்புறம் சுந்தரத்தின் மனைவியும் மகளும் அமர்ந்திருந்தனர். அவர் மகளைப் பார்த்தேன். அவளும் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் நன்றி தெரிந்தது. வருகிறேன் என்று சொல்வது போல் தலையசைத்தாள்.
நானும் சிறியதொரு புன்னகையுடன் தலையசைத்தேன்.

"தன்னைக் காப்பாத்திக்க முடியாமதான் அந்த சின்னத் தாயி செத்துப் போனா.. இப்போ உன்னைக் காப்பாத்துறதுக்காக கொலைப் பழியவும் அவளே ஏத்துகிட்டா.." என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

முன் குறிப்பு : சனிக்கிழமை எதிர்பார்த்து வருகை தந்த வாசகர்கள் மன்னிக்கவும். கடினமான வேலலப்பளுவும், கட்டாய ஓய்வு வேண்டுமென்ற என் உடலின் பிடிவாதமும் என்னை நேற்று ஓ.பி அடிக்க வைத்துவிட்டன. அதனால் நேற்று எழுத இருந்த இந்த அமானுஷ்யச் சிறுகதையை இன்று பதிவிட்டுள்ளேன். மேலும் எனக்கே தெரியாமல் எனது வலைப்பூவில் கைப்புள்ளை அவர்கள் கட்டி வைத்த தாயத்தும் அமானுஷ்யங்களை வர விடாமல் செய்துவிட்டது.

சிறு கதையாய் ஆரம்பித்து ஒரு தொடர் கதையாய் முடித்திருக்கிறேன். எனக்கு இது ஓர் நல்ல அனுபவமே .விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன. இந்த 13 பகுதிகளையும் தொடர்ந்து படித்த (ஓரிரு!?) வாசக உள்ளங்களுக்கும், பொறுமையிழந்து (கடுப்பாகித்தான்) பாதியில் விட்ட வாசக அன்பர்களுக்கும் திகில் கதையோ என நினைத்து திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடிய அனைவருக்கும் என் நன்றி.

இது வரை

மிக நீண்ட மொனத்திற்குப் பிறகு சக்தி தொடர்ந்தான்.

"சோ, அந்த வசந்தியோட ஆவிதான் சிவாவை ஆட்கொண்டிருக்குன்னு சொல்றீங்களா டாக்டர்?"

"யெஸ்! யூ ஆர் அப்சல்யூட்டலி ரைட்"

"ஆனா அந்த ஆவியால இதுவரை எந்த தொந்தரவும் இல்லையே டாக்டர்?"

"கரெக்ட் அந்த ஆவியின் நோக்கமே மற்றவங்களுக்கு தொந்தரவு கொடுப்பதல்ல, தான் இறந்தது பிரசவத்துல அல்ல, தனக்கு நிகழ்த்தப்பட்ட கொடுமைகளால் தானே மேற்கொண்ட தற்கொலைன்னு தெரியப் படுத்தனும்"

"இருக்கட்டும் ஆனா அதுக்கு சிவாவை ஏன் டாக்டர் தேர்ந்தெடுக்கனும்?"

"நல்ல கேள்வி, யாரிடமும் மனம் விட்டு சொல்ல முடியாத விஷயங்களைக் கூட ஒரு வாசகியா நிறைய கடிதங்கள் மூலம் அந்தப் பொண்ணு இவருக்கு எழுதியிருக்கா. இவரு எல்லா கடித்துக்கும் பதில் எழுதலைன்னாலும் அந்தப் பொண்ணு வசந்திக்கு தன் மனக் குமுறல்களுக்கு ஓர் வடிகாலா இருந்தது சிவாதான். மேலும் தன்னோட கதைகளில் இந்த மாதிரி பொண்ணுங்களுக்கு நல்ல முடிவுகள் கிடைக்கும் படியா எழுதறதுனால நிஜத்திலும் தனக்கொரு நல்ல முடிவை சிவாவால் தான் தர முடியும்னு வசந்தி ஆழமா நம்பியிருக்கா. அதனோட விளைவுகள்தான் சிவாவை ஆட்கொள்ள நினைச்சது!"

"இப்போ சிவாவை எப்படி குணப்படுத்தரது டாக்டர்?"

"சிம்பிள், அந்தப் பொண்ணு கொடுமைகள் செய்யப்பட்டிருக்கான்னு சொல்றதுக்கு உண்டான ஆதாரங்கள் இல்லைன்னுதான் காவல் துறை இது தற்கொலை இல்லைன்னு முடிவுக்கு வந்திருக்காங்க! சிவாகிட்டே இருக்கும் கடிதங்கள்தான் அதுக்கு ஆதாரமே. அவைகளை வெச்சி வசந்தி கணவன் மேல நடவடிக்கை எடுத்தா போதும். அந்தப் பொண்ணு சிவாவை விட்டுடும்"

"நான் சிவாகிட்டா பேசினப்போ கூட அந்த மாதிரி கடிதங்கள் பத்தி எதுவும் என்கிட்ட சொல்லலியே டாக்டர்"

"உங்கிட்ட பேசும்போது சாதாரண எழுத்தாளனா உங்க ஃபிரண்டு சிவாவா பேசியிருக்கலாம், அதனால ஒரு வாசகியோட பெர்சனல் லெட்டெர்ஸை உங்ககிட்ட இருந்து மறைச்சிருக்கலாம்,
மறுபடி பேசிப் பார்த்தால் எங்கே வெச்சிருக்கார்னு தெரியவரலாம்"


"ஓ.கே டாக்டர், சரி நான் கிளம்பரேன்." என்று எழுந்தான் சக்தி.

இதற்குப் பின்

இது வரை

கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம். சக்தி அந்த முன் பதிவு மையத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான். முன்பதிவுக் கவுண்டரில் இருந்த ஆள் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

"எக்ஸ்கியூஸ்மி, இங்க மிஸ்டர் ராஜமாணிக்கம்.."

"ஓ ராஜமாணிக்கமா, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க சார், இப்ப வந்துடுவார்.. அதோ வந்துட்டார் பாருங்க.." என்று கை காட்டினார்.

உள்ளே நுழைந்தவாறே "யார் என்னைப் பார்க்கவா வெயிட் பண்றீங்க? அட நீங்களா? அந்த ரிசர்வேஸன் ஸ்லிப் எடுத்து வெக்கச் சொன்னீங்களே!"

"ஆமாம் சார், எடுத்து வெச்சீங்களா?'

"அதை அடுத்த நாளே எடுத்து வெச்சிட்டேன், ரெண்டே நாள்ள வரதா சொல்லிட்டு போனீங்க, ரெண்டு வாரத்துக்கு மேல ஆச்சி, சரி இருங்க எடுத்துகிட்டு வரேன்" என்றவாரு உள்ளே நுழைந்தார்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு

"இந்தாங்க சார் அவர் கொடுத்த ரிசர்வேஷன் ஸ்லிப்போட காப்பி"

"ரொம்ப தாங்க்ஸ் சார்" என்றவாரே இப்போது ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து அவர் கையில் திணித்தான் சக்தி.

அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. ரிசர்வேஷன் ஸ்லிப்பில் அவன் பெயரும் , சிவா பெயரும் சரியாகவே இருந்தது. இவரும் ரிசர்வேஷன் செய்ய வந்தது சிவாதான் என்று அடித்துச் சொல்கிறார். ஆனால் இதில் இருக்கும் எழுத்துக்கள் மட்டும் சிவாவின் எழுத்துக்களுடன் ஒத்துப் போகவில்லை.

ஏதோ ஒரு ம்உடிவுக்கு வந்தவனாய் தன் செல்பேசியை எடுத்தான்.

"ஹெல்லோ டாக்டர் தேவேந்திரன்"

"யெஸ் ஸ்பீக்கிங்க்"

"நாந்தான் சக்தி பேசுகிறேன், சிவாவுடைய நண்பன்"

"சொல்லுங்க மிஸ்டர் சக்தி, நானே உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்னு இருந்தேன், நீங்களே கால் பண்ணிட்டீங்க"

"நானும் உங்களை சந்திக்கணும்னு நினைச்சேன் டாக்டர், இன்னிக்கு ஈவ்னிங்க் ஒரு 4 மணிக்கு முடியுமா முடியுமா டாக்டர்?"

"4 மணியா... ஓ.கே. நீங்க கிளினிக்குக்கு வரவேண்டாம், நேரே நான் தங்கி இருக்கற கெஸ்ட் ஹவுஸ் அடடயாறுல இருக்கு, அங்க வந்துருங்க மிஸ்டர் சக்தி"

"ஓ கே டாக்டர், ரொம்ப தேங்க்ஸ் நான் ஷார்ப்பா 4 மணிக்கு அங்க இருப்பேன்"


மாலை 4 மணிக்கு முன்னதாகவே சக்தி அவரின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்.

"காஃபியை எடுத்துக்குங்க சக்தி, இப்போ நான் சொல்லப் போர விஷயம் உங்களுக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியமாகவும் இருக்கலாம், அல்லது அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கலாம், நான் சொல்றதை பொறுமையா கேளுங்க, ஏதாவது சந்தேகம்னா கடைசியா நீங்க கேட்கலாம்"

"சொல்லுங்க டாக்டர்.."

"உங்க ஃபிரண்ட் சிவா, அதான் எழுத்தாளர் சிவப்பிரகாஷ் கடந்த சில நாட்களா, சில நேரங்களில் அவருடைய கட்டுப் பாட்டில் இருப்பதில்லை."

"டாக்டர் யூ மீன்..?"

"முழுசாக் கேளுங்க மிஸ்டர் சக்தி! அந்த சில நேரங்களில் அவருடைய நடவடிக்கைகள்தான் அவருக்கு சுத்தமா நினைவில் இருப்பதில்லை. அந்த நேரங்களில் அவருடைய மனசு அல்லது உள்மனசு அல்லாத ஏதோ ஒண்ணு அவரை இயக்குது"

"டாக்டர்.. தட் மீன்ஸ்..சிவாவுக்கு.....!?"

"யெஸ் யூ ஆர் கரெக்ட் மிஸ்டர் சக்தி...."

இதற்குப் பின்

இதற்கு முன்

(வாசகர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க கதாபாத்திரங்களுக்கு பெயர்சூட்டு விழா நடத்தப்பட்டது)

மாலை 6 மணி. உளவியல் மருத்துவர் Dr. தேவேந்திரனின் கிளினிக். நரைத்த தனது குறுந்தாடியைத் தடவியவாறே உற்றுப் பார்க்கிறார். மல்லாக்கச் சாய்ந்திருக்கும் நாற்காலியில் வசதியாக அமரவைக்கப் பட்டிருக்கும் எழுத்தாளர் வெறித்துப் பார்த்தபடி இருக்கிறார்.

சன்னமான மஞ்சள் வெளிச்சம்.

"ரிலாக்ஸா இருங்க, இப்போ நான் கொஞ்சம் கேள்விகள் கேட்கப்போறேன், நிதானமா யோசிச்சுச் சொன்னாப் போதும்..."

"சரி" என்று முனகலாக பதில் வருகிறது.

"ம்...இப்போ ஆரம்பிக்கறேன்.. உங்க பேரு என்ன?"

".........சிவப்பிரகாஷ்"

"உங்க சொந்த ஊர் எது?'

"...சென்னை"

"நீங்க என்ன தொழில் செய்யறீங்க?"

"எழுத்தாளரா இருக்கிறேன்..."

"சரி.. உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆய்டுச்சா?"

"ஆகிவிட்டது"

"உங்க மனைவி பேரு என்ன?"

"என் மனைவி பேரு தாரா"

"குழந்தைகள் இருக்கா?"

"ம். இருக்கு. ஒரு பையன்."

"பேரு? என்ன வயசு"

"அஷோக், வயது ரெண்டு"

மேலும் கேள்விகள் தொடர்ந்தன.

நீளமான காரிடாரில் கவலையுடன் நின்றிருந்த சிவப்பிரககஷின் மனைவி தாரா அவனது நண்பனை ஏறிட்டாள்.

"சக்தி.. உங்க பிரண்டுக்கு ஒன்னும் ஆகாதே?"

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்தால் சரியாய்டும்.. ஒண்ணும் கவலை படாதீங்க தாரா"

என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தார் Dr.தேவேந்திரன்.


அந்த குளு குளு அறையில் தேவேந்திரனுக்கு எதிரில் மூவரும் அமர்ந்திருந்தனர்.

"தாரா, நீ பயப்படுற மாதிரி உன் ஹஸ்பெண்டுக்கு ஒரு பிரச்னையும் இல்லை, ஹெ இச் ஆல்ரைட், பட்..."

"என்ன சொல்றீங்க டாக்டர்?" என்றான் சக்தி.

"மிஸ்டர் சக்தி, சில நாட்களா ஓரிரு விஷயங்கள் மட்டும் சிவாவோட மனசுல இருந்து அழிந்து விடுகிறது. அதாவது மறந்து போய்டுறாரு. ஆனா ஆழ்மனசுல அந்த நிகழ்ச்சிகளோட பதிவு இருந்துகிட்டுதான் இருக்கு. இது எல்லா விஷயத்துலயும் நடக்கறதில்லை. பயப்படவும் தேவை இல்லை. "

"தவிர இதுக்குக் காரணம் ஓயாத உழைப்பு, மெண்டல் ஸ்டிரெஸ் போன்றவை காராணங்களா இருக்கக் கூடும் கொஞ்ச நாள் எங்கியாவது வெலியூர் போய் ரெஸ்ட் எடுத்தால் சரியாகிவிடும்"

"தாரா.. நீ கொஞ்சம் அவரை பார்த்துக்கோ எப்பப் பாரு பேப்பரும் கையுமாவே இருப்பார்னு நினைக்கறேன், பட் யூ டோண்ட் வர்றீ! இப்போ நீங்க கிளம்பலாம், எதுக்கும் ஒன் மோர் செக் அப் தேவைப்படும்னு நினைக்கறேன்"

"அப்போ வருகிறோம் அங்கிள்"

மூவரும் தத்தமது இருக்கைகளினின்று எழுந்தனர்.

இதற்குப் பின்

இதற்கு முன் : http://pithatralgal.blogspot.com/2006/02/8.html

இனி என் நண்பனின் (எழுத்தாளரின்) மனைவி தொடர்கிறார்.

சற்று நேரம் தீவிரமாய் யோசித்த டாக்டர் கண்களைத் திறந்தார்.

"அப்போ, சமீப காலமா உன் புருஷன் உன்கிட்ட சில விஷயங்களை மறைக்கிறார்னு சொல்றே, அப்படித்தானே?"

"ஆமாம், சில விஷயங்கள் அவர் மறைப்பதாகப் பட வில்லை, அவரே மறப்பதாகவும் தோணுது"

"அப்படியா, அப்படி எதைப் பத்தியெல்லாம் அவர் மறக்கறாரு, ஏன்னா வேலை மும்மரத்துல சிலவற்றை மறந்துட வாய்ப்பு இருக்கு, இதெல்லாம் சகஜம்தான்"

"இல்லை அங்கிள், அவர் சில நேரம் ஏதாவது ஊருக்கு போயிட்டு வற்றதே அவருக்கு நினைவு இருக்கறதில்லை, இப்போ கூட சில நாட்களுக்கு முன்னாடி ஒரு ஊருக்கு போய் வந்தார், அவர் எங்க போனார், என்னிக்கு திரும்பி வந்தார்னு கூட அவருக்கு நினைவில் இல்லை."

"அப்படியா.. அப்போ அவரை ஒரு நாள் நான் பார்க்கணுமே, ஊரிலிருந்து என்னிக்கு திரும்பி வர்றார்?, தனியாகவா போயிருக்கார்?"

"இல்லை அங்கிள், அவரோட ஃபிரண்டு ஒருத்தரோட போயிருக்கார், அநேகமா இன்னும் ரெண்டு நாளில் வந்துடுவார்னு நினைக்கிறேன்"

"தட்ஸ் குட், நான் இன்னும் ஒரு வாரம் சென்னைலதான் இருப்பேன், மறுபடி வந்து பார்க்கறேன், அவர் வந்ததும் எனக்கு ஒரு கால் பண்ணும்மா, சரி இப்ப நான் கிளம்பறேன்"

"சரி அங்கிள், போய்ட்டு வாங்க, அவருக்கு ஒன்னும் பெரிசா பிரச்னை இருக்காதே"

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் இருக்காதும்மா, நீ ஒண்னும் பயப்படாதே, நாங்கல்லாம் எதுக்கு இருக்கோம்?"

டாக்டர் அங்கிளை அனுப்பிவிட்டு ஹாலில் இருந்த சோபாவில் சோர்வுடன் அமர்ந்தேன். டெலிஃபோன் ஒலித்தது.

"ஹலோ.. நாந்தான் பேசறேன், இன்னிக்கு நைட் பஸ்லயே கிளம்புறோம்.. காலையில் வந்துடுவோம்.."
என் கணவர்தான் பேசினார்.

இதற்குப் பின்